Recensie: Oom Wanja van Toneelschuur Producties / Erik Whien

●●●○○

OOM WANJA

TONEELSCHUUR PRODUCTIES / ERIK WHIEN

Door RiRo, gezien 28 februari 2015

Als professor Sebrjakov en zijn jonge vrouw Jeléna op het landgoed verschijnen, komen Sonja, de dochter uit zijn eerste huwelijk, en Wanja, de broer van zijn eerste vrouw, in een toestand van lethargie. Zij zorgden ervoor dat het landgoed wat opbracht, maar nu komt er niets meer uit hun handen. Wanja drinkt vooral. En verlangt naar Jeléna. Sonja hunkert naar dokter Astrov. Maar ook Asrov heeft net als Wanja zijn oog laten vallen op de mooie Jeléna.

Het leefritme van de professor - aan het begin van de avond lunchen, 's nachts denken en schrijven, en ondertussen voortdurend klagen over zijn pijntjes - brengt het leven op het landgoed als het ware tot stilstand. Het was aan scenograaf Marc Warning om iets bij dat stilstaan te bedenken. Hij komt met het idee om het podium vol te zetten met een enorme berg schots en scheef opgestapelde voorwerpen waar niets mee gebeurt. Nou ja, waar pas helemaal aan het eind, als de professor en Jeléna zijn vertrokken, iets minimaals mee wordt gedaan.

De sluimerende ongenoegens in Oom Wanja culmineren in een conflict tussen Wanja en de professor over wat er met het landgoed moet gebeuren. Daarnaast is de vernietiging van het milieu een belangrijk tweede thema. Eerder in De bosgeest verwerkte Tsjechov al de 'terug naar de natuur' ideeën van Tolstoi. In Oom Wanja verschuift hij het accent naar de zorg voor het milieu, waardoor dat thema heel modern aandoet.

Dat milieubewustzijn wordt belichaamd in dokter Astrov, heel goed vertolkt door Ali Ben Horsting. Met zijn 'tongue in cheek' manier van spreken, vindt hij de juiste toon voor de arts wiens werkelijke passies liggen bij zijn proeftuin en zijn boomkwekerij. Ben Horsting's speelstijl vormt een mooi contrast met de manier van acteren van Jeroen de Man, die met zijn lichaamstaal en met zijn mimiek heel overtuigend de worsteling van Oom Wanja met zijn gevoelens van boosheid (op Sebrjakov) en verliefdheid (op Jeléna) laat zien.

Ondertussen moet ik mijn best blijven doen om te geloven in dat verhaal en in die gevoelens van verliefdheid en boosheid, terwijl die lelijke achtergrond voortdurend mijn aandacht trekt. Die kaart van Afrika speelt een piepklein rolletje in het vierde bedrijf. Maar wat moet ik met die integraalhelm? Met dat omgekeerde groene kratje? En met al die andere op elkaar gestapelde voorwerpen die niets met het stuk te maken hebben? Hoe is het mogelijk dat regisseur Erik Whien niet heeft gezegd: 'Leuk idee Marc, maar verzin toch maar even iets anders?'

 
Ga voor de speellijst en voor meer informatie naar: Toneelschuur

Recensie: De Twaalf Gezworenen van Noord Nederlands Toneel / Guy Weizman

●●●○○

DE TWAALF GEZWORENEN

NOORD NEDERLANDS TONEEL / GUY WEIZMAN

Door RiRo, gezien 1 maart 2015

Reginald Rose's Twelve Angry Men is het verhaal van een jury die moet beslissen of een jonge man, aangeklaagd voor moord op zijn vader, schuldig is of onschuldig. Ze moeten tot een unanieme uitspraak komen. Lukt dat niet, dan wordt de rechtszaak overgedaan. Als de beraadslagingen beginnen, zijn elf van de twaalf ervan overtuigd dat er sprake is van schuld, slechts één jurylid vindt dat er twijfel is. Dat jurylid, een architect, probeert de anderen ervan te overtuigen dat ze de beklaagde niet 'beyond any doubt' schuldig kunnen verklaren.

Voor mij is De Twaalf Gezworenen een stuk waarin de twaalf juryleden in de discussies die ze met elkaar voeren steeds duidelijker hun onderliggende emoties laten zien. Met als meest memorabel het racistische onderbuikgevoel van jurylid tien, de door persoonlijke ervaringen getriggerde frustratie van jurylid drie, en het moeilijk te onderdrukken gevoel van intellectuele superioriteit van jurylid acht.

Zo'n stuk komt het best tot zijn recht als die onderliggende gevoelens zichtbaar worden door een subtiele manier van acteren. Een acteur moet proberen zo te spelen dat het voor de toeschouwer lijkt alsof zijn personage als het ware zelf wordt verrast, zelf wordt overmand door zijn onderdrukte gevoelens.

Nu wordt het tijd om iets te zeggen over de voorstelling die ik heb gezien. De opkomst van de twaalf acteurs zou je nog traditioneel NNT-stijl kunnen noemen. Maar daarna! Ik zit meteen op het puntje van mijn stoel. Wat een overrompeld begin! Wat schitterend om te zien! Ik popel om er een beschrijving van te geven, maar dan geef ik de verrassing van deze voorstelling weg. Ik zeg alleen dit: licht, kleuren, muziek, beweging, het ziet er prachtig uit!

Maar. Hoe mooi ook, toch gaat de vorm die regisseur Guy Weizman in samenwerking met André Joosten heeft gekozen, de inhoud van de voorstelling steeds meer in de weg zitten. Want die vorm vertraagt niet alleen het drama, het haalt er ook de intensiteit uit. Daardoor krijgen lang niet alle acteurs de kans hun personage psychologisch de nodige diepgang te geven. Als de verrassing van de vorm er een beetje af is, gaat dat me storen.

Het is vooral te danken aan het uitstekende spel van Bram Coopmans als jurylid acht, Loek Peters als jurylid drie en Martijn de Rijk als jurylid vier, dat ik wat inhoud betreft toch nog een redelijk goede voorstelling heb gezien.

In de oorspronkelijke tekst van Reginald Rose gaat het om een negentienjarige verdachte, een jonge man dus. In de vertaling/bewerking is dat een jongen van zestien geworden. Geen idee waarom.

 
Ga voor de speellijst en voor meer informatie naar: het NNT

Theaterverhaal: Olga in de mist

Door RiRo, gezien 6 februari 2015

Het lukt me maar niet om een paar zinnen op papier te krijgen over Olga van De Koe.

Writer's block?

Nee, dat is het niet. Dan begin ik te zeggen dat het geen stuk van Tsjechov is, maar wel in de stijl van Tsjechov. Of dat ze de tekst zelf hebben geschreven, maar dan wel geïnspireerd op Tsjechov. En dan kom ik steeds weer op een zijpad terecht.

Neem de tijd. Ze zitten vast door de mist. En we zullen toch moeten wachten tot iedereen er is voor we kunnen beginnen met die vergadering over het landhuis.

Kunnen we niet toch eerst vergaderen? En dat ik dan daarna aan mijn recensie begin?

Je zoekt een excuus om het uit te stellen?

Nee, nee, ik begin al:

Marcus: 'Wat is dat voor u? Een dramaturg?

Mona: 'Tja, niemand die het weet, ook wij dramaturgen niet.'

Marcus: 'We gaan nu een Tsjechov doen. We spelen niet één stuk van hem, ik wil een collage maken van verschillende teksten (…).'

Mona: 'Klinkt geweldig.'

Is dat uit de voorstelling? Ik kan me die scène niet herinneren.

Nee, dat is niet uit de voorstelling. Dat is uit een roman die ik net heb gelezen, Kom hier dat ik u kus, van Griet Op de Beeck.

Aha. Ok. Begin je dan nu aan je recensie?

Ja, ja. Bijna. 'Er wordt een contrapunt gecreëerd. Even helpt dat. Totdat ook die ingreep is uitgewerkt. En de lichtheid van de tekst weer begint te wegen.'

Dit gaat niet over Olga hè? Dat vond je toch juist een hele goede voorstelling!

Nee, dit gaat niet over Olga. Nog niet. Het komt uit een recensie van me uit april 2009. Over Laat op de avond na een korte wandeling. Ook van De Koe. Maar dan van de oude De Koe.

Zeg, we gaan toch niet …?

Ik kom daar overigens wel op door Griet Op de Beeck.

Die van dat boek. Hoe heet het ook alweer?

Kom hier dat ik u kus. Maar ze schrijft ook een column in De Morgen. En daarin schreef ze een jaar voordat dat boek verscheen uitgebreid over Olga. Dat was vlak na de première.

Wanneer was dat dan?

Ergens in september 2013.

Is die voorstelling al zo oud? En daar wil je nu nog een recensie over schrijven?

Nou ja, ik wil er in ieder geval iets over zeggen. Noem het dan maar geen recensie. 'In de eerste voorstelling van het nieuwe De Koe was het nog even zoeken. Maar de drie zijn inmiddels op elkaar ingespeeld. De typische stijl van oprichter Van den Eede (direct oogcontact met het publiek, detaildiscussies) vormt in deze tweede voorstelling een fraai organisch geheel met de artistieke inbreng van Broods en De Wolf. Ja, er is een nieuwe De Koe! Een goede nieuwe De Koe!'

Dat gaat weer niet over Olga hè !!!

Nee, klopt, dat is uit een recensie van me uit april 2012 over over De wederopbouw van het Westen, deel 2, Rood.

Ja, dat … dat … . Ga je nou eindelijk eens iets over Olga zeggen!?

Ja, nu. Nu echt. Dit gaat over Olga: 'Peter Van den Eede, Willem de Wolf en Natali Broods – de artistieke kern van het gezelschap - schreven een tekst, geïnspireerd op brieven, verhalen en de biografie van Tsjechov. (…) Waar het vroeger nog weleens mis dreigde te lopen door een al te dunne inhoudelijkheid, hebben ze, sinds het artistieke drietal stabiel in het zadel zit, een wel erg goed spoor gevonden. Met deze Olga als voorlopige topper, wat mij betreft.'

Mooie recensie. Lekker kort. En lekker positief. Zo moeilijk was het dus niet.

Nee, dit is niet de recensie. Dit is dus van Griet Op de Beeck. Uit die column. In De Morgen. Dit, wat nu dus komt, komt daar ook uit: 'Het gaat om gecultiveerde naïviteit. (…) Om stalen gezichten waar alles van af te lezen valt. (…) Om een intelligent soort je-m'-en-foutisme gecombineerd met de lat belachelijk hoog leggen en blijven leggen.'

Ik word een beetje moe van jou! Schrijf je nou nog zelf een recensie of hoe zit dat!?

Nee, ik denk dat ik er toch maar vanaf zie. Het lukt gewoon niet. Waar blijven ze trouwens!? Kunnen we niet alvast met die vergadering beginnen? Dit landhuis zakt in het moeras waar we bij zitten!

Nee, we wachten.

Olga van De Koe werd geschreven door Peter Van den Eede, Natali Broods en Willen de Wolf. Het ging in première op 20 september 2013 in Oostende, met Sien Eggers, Ans Van den Eede, Peter Van den Eede, Michaël Vergauwen, Sofie Palmers en Lucas Van den Eynde. Op 6 februari 2015 toen ik de voorstelling in Groningen zag, waren die laatste twee vervangen door Natali Broods en Willen de Wolf. 

 

Griet Op de Beeck werkte van 1994 tot 2004 als dramaturg, onder andere bij De Koe. In haar tweede roman, Kom hier dat ik u kus, Prometeus, Amsterdam, 2014, is de hoofdpersoon Mona dramaturg bij een groot Antwerps toneelgezelschap.

De column van Griet Op de Beeck over Olga verscheen onder de kop Kamergolf en vloerbiljart in De Morgen van 28 september 2013.

 

De citaten uit mijn recensies over de eerdere voorstellingen van De Koe komen van de theaterwebsite Moose.

Recensie: The Forbidden Zone van Salzburger Festspiele & Schaubühne am Lehniner Platz / Katie Mitchell

●●○○○  

 

THE FORBIDDEN ZONE

 

SALZBURGER FESTSPIELE & SCHAUBUHNE AM LEHNINER PLATZ / KATIE MITCHELL

Door RiRo, gezien 12 februari 2015

Vooraan op het podium een getrouwe replica van een metrotrein uit Chicago van 1945 die het zicht belemmert op het spel van de acteurs in de scènes daarachter. Boven de trein een scherm waarop het publiek de scènes kan zien die op dat moment worden gespeeld.

Om de voorstelling te volgen zijn we dus gedwongen om bijna voortdurend naar dat scherm te staren. En alles wat daaromheen gebeurt te negeren. Dat verdom ik. Ik zit in een theater. Niet in een bioscoop. Dus ik kijk gefascineerd naar de, in het zwart geklede, cameramensen die, in een uiterst nauwkeurige choreografie, geluidloos, maar duidelijk zichtbaar, over het podium bewegen.

Als een regisseur wil dat ik, uit wat er op het podium te zien is, díe scène kies die in haar ogen cruciaal is voor het verhaal, zal ze de focus daarnaartoe moeten leiden. Mitchell doet dat door een close-up te tonen op het scherm. Ik vind dat een theatraal nogal armoedige methode.

Zo zien we een close-up van de inhoud van het tasje van een jonge vrouw, een laborante, aan het einde van de Tweede Wereldoorlog: een IJzeren Kruis, een oude foto. De boodschap is dat dit de kleindochter is van de man die in de Eerste Wereldoorlog aan de ontwikkeling van chloorgas werkte. Wat later een close-up van de voorpagina van een Amerikaanse krant met als kop 'The Third World War'. De boodschap van de regisseur: Ik trek wat ik te zeggen heb over vrouwen en oorlog door naar de toekomst.

The Forbidden Zone is in een aantal opzichten een perfecte voorstelling. Helaas.

De twee belangrijkste personages, de twee vrouwen, zijn perfect, want ze deugen heel erg. In tegenstelling tot de mannen. Samen met het hyperrealistische decor, en het tot in de finesse georchestreerde camerawerk, leidt dat tot een perfecte, maar steriele voorstelling.

Gavrilo Princip van De Warme Winkel bijvoorbeeld was onder andere zo'n goede voorstelling omdat met behulp van live film op een perfecte manier juist het imperfecte werd getoond. Omdat met behulp van filmbeelden het gebruik van ogenschijnlijk niet bij elkaar passende stijlmiddelen werd uitvergroot. In Wassa van de Münchner Kammerspiele, dat te zien was in Brandstichter van twee jaar geleden, werden filmbeelden gebruikt om de toeschouwer te focussen op opzettelijk over the top geperfectioneerde details in het decor.

In die twee voorstellingen, hoe verschillend ook, voegde live film dus iets toe aan wat ondertussen wel een theatervoorstelling bleef, en ging het, net als in de meeste andere voorstellingen waarin live film werd gebruikt, om de 'zichtbare' combinatie van live acteren en de geprojecteerde beelden daarvan.

In The Forbidden Zone is dat anders. Hier is de toeschouwer bijna volledig afhankelijk van het scherm. Het acteren vindt voor een belangrijk deel in het verborgene plaats, op voor het publiek niet of nauwelijks zichtbare delen van het podium. In feite is The Forbidden Zone dus gewoon film. Met als extra aspect de onmiddellijkheid ervan op het toneel. Technisch is dat natuurlijk een topprestatie. Heel knap. Maar voor heel knap kom ik niet naar de schouwburg.

Gezien in het kader van Brandstichter 2015 in de Rabozaal van Stadsschouwburg Amsterdam.

Recensie: Medea van Toneelgroep Amsterdam/Simon Stone

●●●●○

 

MEDEA

 

TONEELGROEP AMSTERDAM / SIMON STONE 

Door RiRo, gezien 16 december 2014

Ze heet Anna en maakt geen toverdrank maar medicijnen. Anna is namelijk arts, en werkzaam bij een farmaceutisch bedrijf. Simon Stone (tekst en regie) gaat uit van het thema van Medea van Euripides, maar baseert zich vooral op het waargebeurde verhaal van de Amerikaanse arts Debora Green die eind vorige eeuw poogde haar man te vergiftigen en twee van haar kinderen doodde. Stone maakte tijdens het repetitieproces, in gesprekken met de acteurs, de tekst, die Vera Hoogstad en Peter van Kraaij vervolgens in het Nederlands vertaalden. 

De Medea van de Australiër Stone (hij is pas dertig maar nu al een veelgevraagd regisseur) is wat stijl betreft minder heftig dan zijn Engelstalige Thyestes, die ik zag tijdens het Holland Festival van vorig jaar. Dat was een voorstelling in een enorm tempo, die me trof als een mokerslag. Maar ook zijn Medea komt aan. Wat rustiger opgebouwd dan Thyestes, maar ondertussen ook heel confronterend.

Als Anna terugkomt uit de kliniek, waar ze was opgenomen omdat ze haar echtgenoot Lucas probeerde te vergiftigen, wil ze haar oude leven weer oppakken. Ze wil Lucas terugveroveren op zijn jonge vriendin Clara, en met hem en hun twee zoons weer een gezin vormen. Én ze wil weer aan de slag in het farmaceutisch bedrijf dat geleid wordt door Christopher, de vader van Clara. 

 

Van het begin af aan wijzen zowel haar echtgenoot als haar werkgever dat af. Het duurt even voordat die waarheid volledig tot Anna doordringt. Maar als dat eenmaal zover is, leidt dat tot vijf lijken op het podium.

Een van de meest ervaren Nederlandse toneelrecensenten merkt in zijn bespreking van Medea op: Samen proberen ze de draad weer op te pakken maar het lukt niet.* Samen? De verklaring voor de wanhoop van Anna is nou juist dat ze dat niet sámen proberen, maar dat zij dat tegen beter weten in wel wil, terwijl Lucas haar van meet af aan duidelijk maakt dat er wat hem betreft geen sprake kan zijn van zo'n doorstart.

En dan Marieke Heebink. Ze is al weer enige tijd in bloedvorm: Persona, De Pelikaan, Een bruid in de morgen. Als haar vertolking van Anna in Medea niet tot een nominatie voor de Theo d'Or leidt, eet ik mijn hoed op.

 

* Hein Janssen, Medea, in de Volkskrant van 15 december 2014

Ga voor de speellijst en voor meer informatie naar: Toneelgroep Amsterdam

Recensie: Maria Stuart van Toneelgroep Amsterdam & Toneelhuis / Ivo Van Hove

●●●●○

MARIA STUART

TONEELGROEP AMSTERDAM & TONEELHUIS / IVO VAN HOVE 

Door RiRo, gezien 10 december 2014


Spannend. Hoe zal Jip van den Dool, de debuterende jonge acteur van Toneelgroep Amsterdam het doen? Als de voorstelling van start gaat, om twintig over acht, vijf minuten later dan was aangekondigd, zit hij op de bank. Maar dat duurt niet lang, al snel laat regisseur Van Hove hem opstaan, heen en weer lopen, en wat eenvoudige handelingen verrichten. 
 
Want steeds als er een brief verstuurd wordt, of wordt ontvangen, door zijn koningin, Elisabeth l, en dat gebeurt heel vaak, gaat dat via zijn handen en via zijn binnenzak. Maar wanneer gaat hij wat zeggen? Hoe zal de stem van Van den Dool klinken? 
 
Pauze.

Voor de pauze hebben we iets merkwaardigs meegemaakt. Plotseling maken Chris Nietvelt (Elisabeth l) en Maarten Heijmans (Mortimer) synchrone dansbewegingen. Daarna, in de rest van de voorstelling, geen dans meer. Chris Nietvelt maakt helemaal aan het eind, in vol koninginnenornaat, weliswaar wat bewegingen die de aanwijzingen van een choreograaf doen vermoeden. Maar daar blijft het bij. Uiterst merkwaardig dat duet van Nietvelt en Heijmans. 
 
Eindelijk is het zo ver. Jip van den Dool zegt als Wilhelm Davison zijn eerste woorden. Ik werp een blik op mijn horloge. Het is één minuut over half elf, ruim een half uur voor het einde. Ik vind dat het verdomd goed klinkt. Maar dat komt natuurlijk omdat ik er zo op gespitst ben. Eigenlijk klinkt het alsof hij al jaren meeloopt bij Toneelgroep Amsterdam.

Ga voor de speellijst en voor meer informatie naar: Toneelgroep Amsterdam

Recensie: The Marx Sisters van De Koe & tg Stan

●●●○○

THE MARX SISTERS

DE KOE & TG STAN

Door RiRo, gezien 9 december 2014

In 1889 hield de politiek actieve Eleanor Marx in Hyde Park een toespraak. Onder het publiek haar zus Laura. In aanwezigheid van honderdduizend stakende arbeiders laat schrijver Willem de Wolf de twee met elkaar in gesprek gaan. Maar zo begint de voorstelling The Marx Sisters niet. Die begint (en eindigt) in Triëst, waar De Wolf na het lezen van Liefde en kapitaal van Mary Gabriels, een boek over het familieleven van Karl Marx, op het idee kwam.

In The Marx Sisters wisselen het spelen van historische gebeurtenissen, het vertellen over de twijfels bij het spelen, uitweidingen over de totstandkoming van het stuk, én filosofische beschouwingen (van vooral De Wolf zelf) elkaar af. Die wisselingen zorgen voor de sterkste scènes, en die zitten vooral in het begin. Tegen het einde trekt De Wolf zich steeds meer terug, en spelen Natali Brood en Sara De Roo nog alleen maar de twee zussen. Jammer.

Dat vind niet iedereen. Ron Rijghard had zelfs liever gezien dat De Wolf voor een volledig conventionele aanpak had gekozen. Terwijl Vincent Kouters, net als ik, de uitstapjes uit de rollen juist positief waardeert.

Rijghard in NRC Handelsblad van 23 oktober: 'De actrices zijn het best als ze (…) als zussen in discussie gaan. (...) De kunstmatigheid van het in en uit hun rol stappen houdt de voorstelling op aftand. De Wolf (…) schreef een levendig documentair stuk dat twee fascinerende, want ongrijpbare vrouwen blootlegt. Die hadden een conventionelere aanpak best verdragen.' 

 

Kouters in de Volkskrant van 24 oktober: 'Maar het mooiste zijn de vele persoonlijk zijpaden die de spelers bewandelen. Zoals het moment waarop De Wolf vertelt over zijn angst om (tegen zijn ouders) zonder voorbehoud uit te komen voor zijn intellectuele verlangens.'

The Marx Sisters van De Koe en tg Stan begint heel sterk, met veel uitweidingen dus, maar verliest in de loop van de voorstelling wat aan zeggingskracht. Vooral het laatste half uur mis ik de zijpaden, het meest de filosofische interrupties van De Wolf. 

 

Van zijn zeven kinderen waren er nog twee in leven toen Karl Marx in 1883 overleed. Over die twee, Laura (1845-1911) en Eleanor (1855-1898), schreef Willem de Wolf zijn stuk.
 
Ga voor de speellijst en voor meer informatie naar: tg Stan

Recensie: Elektra van NTGent / Juli Van den Berghe

●●●○○

ELEKTRA

NTGENT / JULI VAN DEN BERGHE

Door RiRo, gezien 20 november 2014

We hebben de ouverture van de drie koperblazers gehad, gevolgd door een statige Agamemnon met een gedragen tekst voor een staande microfoon. Met achter zich twee simultaan bewegende Ifigeneia's. In witte jurkjes. Heel dramatisch allemaal.

Maar dan meteen daarna. Wat een stijlbreuk! De monoloog van Kassandra, de zieneres. Totaal anders. Want heel grappig. Dat quasi-onhandige bewegen, dat quasi-verlegen meisjesachtige van een pubermeisje van nu. Verwarrend. Ongemakkelijk. Want de tekst die ze uitspreekt is helemaal niet grappig. Je voelt de onrust om je heen in de zaal. 

 

Hier blijft het niet bij. Steeds weer verrast regisseur Julie Van den Berghe met een onverwachte verandering van stijl. Of met een plotselinge sprong in de tijd. De dialogen die dicht bij het originele mythologische verhaal over het vervloekte nageslacht van Tantalos blijven, zijn de pijlers van de voorstelling. Maar daar tussendoor gebeurt van alles wat bedoeld lijkt om chaos te verbeelden. Want het is chaos in het gezin van Agamemnon en Klytaimnestra, waar wraak op wraak volgt.

Visueel is Elektra prachtig. De tekst van Bernard Dewulf is wat harder, minder poëtisch dan zijn eerdere toneelteksten. En naast Aischylos, Sophocles en Euripides gebruikt Dewulf ook andere bronnen, onder andere fragmenten uit brieven van de acteurs, geschreven in de psyche van hun personages. Vooral de bijdragen van Jaap Spijkers als Agamemnon en Lien Wildemeersch als Elektra vallen me daarbij op. 

 

Maar die abrupte veranderingen van stijl en tijd? Dat vergt veel aandacht. En veel denkwerk. Als je de verhaallijn tenminste wilt blijven volgen. Meevoelen met de personages? Opgaan in het drama? Daar lijkt de regie van Van den Berghe zich niet echt om te bekommeren. 

 

Toch is Elektra een indrukwekkende voorstelling, die naar het einde steeds beter wordt. En waarin goed wordt geacteerd, vooral door Lien Wildemeersch als Elektra en Chris Thys als Klytaimnestra. Elektra is een voorstelling die zich langzaam prijsgeeft. Waarin je ook na afloop, bij het overlopen van wat je hebt gezien, steeds weer iets nieuws ontdekt.

 
Ga voor de speellijst en voor meer informatie naar: NTGent

Recensie: How did I die van Frascati Producties/Davy Pieters

●●●●○

HOW DID I DIE

FRASCATI PRODUCTIES / DAVY PIETERS 

Door RiRo, gezien 7 november 2014

Als voorbereiding op How did I die stelde Davy Pieters (scenario, regie, en toneelbeeld) vragen aan Hans Pelt, senior technisch rechercheur van de Amsterdamse recherche, afdeling forensische opsporing en visualisatie; aan Prof. Dr. Maurice Aalders van het Forensisch Onderzoekslab Fortechs/Biomedical Enginering and Physics AMC; en aan Dr. G.N.G. Vanderveen, universitair docent aan het Instituut voor Strafrecht & Criminologie van de Universiteit Leiden en daarnaast zelfstandig onderzoeker op het gebied van beeld en audiovisuele technieken in de strafrechtsketen.

Ook tijdens de voorstelling, met drie acteurs en nauwelijks tekst, zijn er vooral vragen. We krijgen de reconstructie, of beter gezegd de reconstructies van een moord alleen in bewegingen te zien. Daarbij gaat het bij elke volgende reconstructie niet alleen om het 'hoe' uit de voorstellingstitel, maar ook om het 'wie' en 'waarom'. Steeds als de acteurs achteruitlopend over de speelvloer een volgende reconstructie inleiden, nemen de vragen toe. En moeten we als toeschouwer de antwoorden die we in een eerdere reconstructie meenden te zien weer verwerpen.

De zwijgend uitgevoerde filmische bewegingen van de acteurs (Klará Alexová, Indra Cauwels en Joey Schrauwen) zijn in de letterlijke zin van het woord schokkend. Op mij heeft dat een haast een hypnotiserend effect. Mede daardoor, maar ook door het vernuftige geluidsontwerp van Jimi Zoet, is How did I die een fascinerende en intrigerende voorstelling. Verrassend ook, na The truth about Kate, de vorige voorstelling van Davy Pieters, waarbij tekst een veel belangrijkere rol speelde.

Ga voor de speellijst en voor meer informatie naar: Frascati Producties

Recensie: Kunst (van Yasmina Reza) van Stan & Dood Paard

●●●○○

KUNST (VAN YASMINA REZA)

STAN & DOOD PAARD

Door RiRo, gezien 29 oktober 2014

Het is eigenlijk onmogelijk om het in een paar woorden op papier over te brengen. Maar als Serge tegen zijn vriend Marc zegt “Ik zei toch niet 'Lees Seneca'. Ik zei 'Lees Seneca'.” Dan is dat, uitgesproken door een acteur tijdens de voorstelling, een enorm verschil. Het is het verschil tussen opzettelijk kwetsen en een oprecht advies.

De vijftienjarige vriendschap tussen Serge, Marc en Ivan wankelt. Serge (Kuno Bakker) koopt een schilderij, een wit schilderij, met daarop witte lijnen. Marc (Frank Vercruyssen) reageert daarop emotioneel afwijzend. Ivan (Gilles Biesheuvel) houdt zich op de vlakte met 'Als het hem nou gelukkig maakt'. Serge en Marc vallen eerst vooral elkaar aan, maar keren zich op een gegeven moment samen tegen Ivan, die zich in de discussie schipperend blijft opstellen.

In de flyer wordt de voorstelling zo aangeprezen:

 

'Wanneer is kunst kunst? Hoeveel mag het kosten? Is het relevant dat een land geld besteedt aan kunst? Moet uw hobby gesubsidieerd worden?'

Dat verbaast me. 

 

Want ik zie Kunst vooral als een voorstelling over vriendschap. Niet over kunst. De aanleiding zou ook iets anders dan een schilderij kunnen zijn. Het stuk van Yasmina Reza gaat in wezen over de emoties die een rol spelen bij oordelende opmerkingen tussen vrienden. En over hoe je vervolgens met die opmerkingen om gaat.

 

Marc merkt dat hij verward en geëmotioneerd raakt door het feit dat Serge een in zijn ogen onzinnig schilderij heeft gekocht. Serge kan accepteren dat Marc het schilderij niet kan waarderen, maar niet het dedain waarmee hij dat onder woorden brengt. Vanuit dit begin komt een spiraal van oordelen op gang, waarbij Serge, alleen maar om Marc te kwetsen, zelfs diens vrouw hardhandig fileert. 

 

Is de manier waarop Yvan, de derde vriend, er voortdurend voor waakt een standpunt in te nemen - niet alleen in de discussie met zijn vrienden, ook bij de beslommeringen rond zijn voorgenomen huwelijk - bevorderlijk voor de vriendschap? Of is het gedrag van Ivan nog fnuikender dan het intellectueel superieure gedrag van Serge en het te snel oordelen van Marc?

Steeds verder gaan de drie in de 'deconstructie' van wat vriendschap is. Steeds meer lagen worden bloot gelegd. Waarbij het weinig uitmaakt dat Serge en Marc dat doen door het conflict steeds op te zoeken, en Ivan daarvan juist, door niet te kiezen, probeert weg te lopen.

Zoals te verwachten bij Stan & Dood Paard begint Kunst opzettelijk rommelig, en zijn de acteurs nog bezig met het opbouwen van het decor als ze hun eerste teksten al zeggen. De speelstijl blijft, ook dat is kenmerkend voor Stan en voor Dood Paard, de hele voorstelling quasi-nonchalant. Die vorm en die speelstijl passen heel goed bij dit absoluut nog niet gedateerde stuk van Yasmina Reza.

Kunst van Stan & Dood Paard is een belangrijke voorstelling over een belangrijke vraag: Is het het waard om vriendschap op de proef te stellen over iets als 'smaak'? Is vaststellen dat je er anders over denkt niet voldoende? Zelfs als die vaststelling je emotioneert?

  

Ga voor de speellijst en voor meer informatie naar: Dood Paard